پایان رادیولوژی
ساعت ۱۱:٥۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٤/۱٥  کلمات کلیدی:

عجب بخشی بود! از اون بخشای جالب که اصلا شبیه بیمارستان نبود. خودمونیم ها رزیدنت رادیولوژی بودن چقدر بامزه ست. صبح بلند می شن میان بخش و می شینن پای چند تا کلیشه و ظهر می ذارن می رن. فعالیت های این بخش واقعا قابل مقایسه با بخش داخلی نیست. ولی این بخش از اون جهت خوب بود که اکسترن واسه خودش یه تعریف مشخص داره و می دونه چکار باید بکنه. تمام برنامه ها مشخص و منظمه. هر چند برای من بخش چندان جذابی نبود چون اصلا جنبه عملی نداشت و شبیه کلاس های کورس دانشکده بود.

به هر حال بخش خوبی رو پشت سر گذاشتم ولی امتحان داخلی حالمو گرفت. اونقدر سخت بود که نگو. فکر کنم اگه سوالات رو دست یکی از این رزیدنت های داخلی بدی هیچ کدوم نمی تونن نمره کامل اونو بگیرن. اون وقت این سوالا رو می دن برای امتحان پایان دوره اکسترنی. قسمت جالب قضیه این جاست که توی بخش هر وقت به مبحث درمان می رسیدیم همه می گفتن خوب این درمانه  و ما از رزیدنت ها می پرسیم نه از استاژر ها ولی توی امتحان نصف سوالات راجع به درمان بود و تعداد زیادی از اونها در مورد درمان آنتی بیوتیکی که حتی خود رزیدنت ها هم گه گداری چون یادشون نیست از روی کتاب تجویز می کنن. خلاصه به این می گن یه امتحان باحال بعد از گذشتن یک ماه از تموم کردن بخش. حالا کی قراره نمره این بخش داده بشه فقط خدا می دونه. من یکی که اگه تا آخر اکسترنی 1 نمره ام رو ببینم کلی حال می کنم.

دیروز هم امتحان رادیولوژی داشتیم. انصافا این یکی جزء امتحانات خوب بود. نمره اون هم ای قابل قبول بود. هر چند من طبق معمول چند تا اشتباه خیلی مزخرف داشتم که بعد از امتحان کلی حرص خوردم.

از فردا بخش خفن قلب رو در پیش دارم. از طرف دیگه امتحان عفونی هم شده عذاب الیم. خیلی درس سختیه خدایی. هر چقدر هم که می خونی نه تموم میشه و نه اصلا توی ذهن آدم می مونه. یه چیزیه مثل فارما و حتی صد درجه بدتر از اون.

خلاصه این که خودم برای خودم آرزوی موفقیت می کنم و سعی می کنم زیاد گند نزنم.