!!!!!
ساعت ٩:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱٢/٢۳  کلمات کلیدی:

بازگشت شکوهمندانه!!! و غرور آفرین!!! خودم رو بعد از یک ماه تمام از دیار ایل یوردی به تبریز و خونه خودمون کلا به عالم و آدم تبریک میگم. در طی یک عملیات انتحاری 23 بهمن رفتم و امروز که 23 اسفنده برگشتم. یک ماه دوری و تنهایی و کار و کار و کار.... و البته زندگی در بین مه و برف و گاهی آفتاب و رنگین کمان. کم کم داره روزای خوب اونجا شروع میشه. وقتی آفتاب درمیاد و مه کنار میره انگار وسط بهشت افتادی. به قول شاعر: دشت هایی چه فراخ، کوه هایی چه بلند، در گلستانه چه بوی علفی می آید. این بوی علفش از همه چی بهتره.

یکی دو تا هم از مزایای تنهایی بگم فکر نکنین همش بده. از طرفی بفهمین که من همچین آدم غصه خور و ناراحت و افسرده ای نیستم. هی نیاین نظر بذارین که اینقدر غصه نخور و طاقت داشته باش و از این حرفا. تازه اونا رو هم خصوصی میزارین و در میرین جوابش میمونه بیخ گلوی آدم. من نه آدم ناراحتیم و نه افسرده ام و از این حرفا. اتفاقا توی زندگی روزمره ام خیلی هم خندون و شاد هستم و هر کسی رو هم که دور و برم غصه دار باشه سر حال میارم. فقط گاهی که دلم میگیره اینجا تنها جاییه که میتونم یه خورده غر بزنم و درد دل کنم که اونم ظاهرا به مذاق بعضی ها خوش نمیاد. خب تلاش میکنم غر نزنم ولی گاهی واقعا دست خودم نیست. حالا مزایای تنهایی که توی این مدت بهشون پی بردم:

1- میتونی هر موقع دلت میخواد بخوابی یا درس بخونی یا شام و نهار بخوری یا اصلا نخوری و کلا تمام ریتم شبانه روزی و اتفاقات روتین زندگی رو ببری زیر سوال.

2- میتونی وقتی تلویزیون تماشا میکنی یا فیلم میبینی یا موسیقی گوش میدی، صداش رو هر چقدر دلت میخواد بلند کنی و از هدفون هم استفاده نکنی و مزاحم کسی هم نباشی. (من از وقتی رفتم اونجا اصلا به هدفونم دست نزدم)

3- میتونی کل ته دیگ سیب زمینی ته ماکارونی یا ته دیگ ته پلو رو تنهایی بخوری و با کسی تقسیمش نکنی.

4- میتونی هر غذایی رو با هر شکل و شمایلی بپزی چون نهایتا هر گندی بزنی خودت میخوری و کسی خبردار نمیشه. ( یه وقت فکر نکنین من بد غذا میپزم ها. چنان غذاهایی میپزم که حتی خودم هم از خودم انتظار ندارم و خودم هم انگشتام رو باهاش میخورم)

5- میتونی تمام چیپس های تا شده یه بسته چیپس رو تنهایی بخوری بدون اینکه مجبور باشی با برادر جان تقسیمشون کنی. (امیدوارم بدونین چیپس تا شده چیه ولی اگه هم نمیدونین اینو بدونین که برای من و برادر جان یه چیزیه در حد کشف گنج در یک بسته چیپس)

خب دیگه بسه. بیشتر از این بگم همه هوس تنهایی به سرشون میزنه دم عیدی آواره کوه و بیابون میشن.